Nie trzeba przecież dużo mówić, żeby wiele powiedzieć
Kiedy więc zobaczyłam, że fiński film „Opadające liście” w reżyserii Aki Kaurismäki można obejrzeć tylko w jedynym kinie – studyjnym, a godziny seansów to 13.10 i 21.10 to zastanawiałam się czy … warto. Takie godziny projekcji plus najmniejsza sala kinowa nie przewidują zbyt dużej liczby widzów, prawda? Ale zaufałam intuicji i wybrałam się na seans w środku dnia. A w momencie gdy przed rozpoczęciem filmu pani Grażyna Torbicka zachęciła zachęcała do obejrzenia filmu z legalnych źródeł, pomyślałam, że to dobry znak.
I tak w rzeczywistości było. Akcja filmu dzieje się w Helsinkach, a losy głównych bohaterów – Ansy (w tej roli Alma Pöysti) i Holappa (Jussi Vatanen) przecinają się na wieczorze karaoke. Kolejny raz spotykają się przypadkiem i wybierają na wspólną kawę. Ten film ma w sobie coś niesamowitego – jest bardzo oszczędny jeśli chodzi o środki artystyczne – dialogi, scenografię, miejsca, a jednocześnie przekazuje odbiorcy tak wiele. Rozmowy bohaterów są bardzo rzeczowe, konkretne, oszczędne w słowa, ale z inteligentnymi, trafnymi ripostami. Ale nie trzeba przecież dużo mówić, żeby wiele powiedzieć.
Film porusza wiele życiowych, aczkolwiek mało optymistycznych tematów – samotność, problem z alkoholem, pracą. A tle wojna w Ukrainie, o której słyszymy ze starego radioodbiornika. A jednak zostawia nas z pewną nadzieją, że coś dobrego nas czeka.
Po obejrzeniu „Opadających liści” aż ma się ochotę nauczyć fińskiego i przekonać się czy rozmowy Finów tak właśnie wyglądają, czy może są w filmie przerysowane. Choć z drugiej strony, czy to jest ważne? Ważne, że Kaurismäki stworzył film, który zostaje w głowie, a na jego wspomnienie na twarzy pojawia się uśmiech, a przed oczami konkretne sceny i dialogi.
To jest ten film kiedy warto dostosować rozkład dnia do godzin seansów, a nie seanse do planu dnia. Bardzo polecam!