„Miłość Ci wszystko….” w Teatrze Muzycznym w Gdyni

Za oknem zimny wiatr, słońca brak, nie wiadomo skąd czerpać energię. Tak wyglądał mój wtorkowy dzień. Pomóc mógł tylko teatr. Wystarczyło tylko (choć może aż? 🙂 wyjść z domu. A gdy wchodziłam na widownię Sceny Kameralnej Teatru Muzycznego w Gdyni, to mimo godziny 19, miałam wrażenie, że dopiero się obudziłam. No tak już teatr na mnie działa.

Tym razem wybrałam się na spektakl „Miłość Ci wszystko….”. Nie musiałam znać wiele szczegółów w momencie zakupu biletu, by się na niego zdecydować. Fakt, iż na scenie pojawi się duet: Renia Gosławska i Krzysztof Wojciechowski wystarczył mi w zupełności. Znając możliwości aktorsko – wokalne tych Artystów Teatru Muzycznego spodziewałam się ciekawego spektaklu. A mój detektywistyczny zmysł podpowiadał mi, że będzie o miłości(ach). Świetnie. Jednego jednak nie przewidziałam – że reżyserzy spektaklu: Piotr Wyszomirski i Renia Gosławska przygotują coś aż tak różnorodnego i energetycznego.

To nie był po prostu spektakl z piosenkami miłosnymi w tle (lub na froncie). To była opowieść o różnych odcieniach miłości, której doświadczamy w życiu: do bliskiej osoby, do ojczyzny, do B/boga, do muzyki. Każdy utwór jest pretekstem do tego, by przypomnieć o tym, co dla nas ważne. Ten spektakl to niesamowita podróż z różnymi aranżacjami piosenek o miłości, które tak jak ona czasem wywołuje w nas (u)śmiech i radość, a innym smutek i łzy. To również najbardziej zróżnicowany pod względem artystycznym spektakl, na którym ostatnio byłam. Co jakiś czas stwierdzałam, że to był chyba najlepszy punkt spektaklu, po czym po chwili…. weryfikowałam tę opinię, bo pojawiło się coś, co mnie chwyciło za serce. W ciągu prawie 1,5 godziny byliśmy m.in. na Kaszubach, zahaczyliśmy o Święta Bożego Narodzenia, jak i o karnawał.

Ale najprzyjemniejszym zaskoczeniem było dla mnie zobaczyć Renię i Krzysztofa jako niesamowitych instrumentalistów. A nawet multiinstrumentalistów. Nie jestem w stanie nazwać wszystkich instrumentów, które były współbohaterami spektaklu. Ale sięgając do opisu spektaklu na stronie Teatru, były to: piano, akordeon, djembe, werbel, perkusjonalia, duduk, cajun, wavedrum i didgeridoo. Dało to wszystko niesamowity efekt. Osobiście uwielbiam ludzi, którzy z taką naturalnością bawią się dźwiękiem, a jednocześnie podziwiam talent muzyczny (oraz ogrom pracy jaka towarzyszyła na drodze do grania z taką lekkością i naturalnością). Krzysztofa Wojciechowskiego widziałam już w „akcji” przy okazji serii koncertów „Broadway w Konsulacie”, więc jak zobaczyłam instrumenty na scenie, podejrzewałam co może się zadziać. No i działo się. A „rozmowa instrumentalna” była ulubionym elementem spektaklu – kto był ten wie, a kto nie wie, musi zobaczyć (i usłyszeć).

No i końcówka. Zaskakująca, piękna, mocna i potrzebna.

Podsumowując: świetny pomysł, rewelacyjne wykonanie. Tego potrzebowałam!

Dzięki za te wszystkie emocje, oraz za kolejne zmarszczki śmiechowe : )

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *