
„Moby Dick” w Gdyni
Wchodząc na spektakl do gmachu Teatru Muzycznego w Gdyni z jednej strony wiesz, czego się spodziewać, bo poziom artystyczny, jaki reprezentują Artyści występujący na deskach tego teatru, jest niezmiennie wysoki od lat. Ale gdy z niego wychodzisz po spektaklu masz świadomość, że oni znowu to zrobili! Zaskoczyli cię pomysłem, wykonaniem i pokazali swoje kolejne artystyczne oblicze.
Nie inaczej było, gdy wybrałam się na premierę tego sezonu – musical „Moby Dick” w reżyserii Wojciecha Kościelniaka. Reżyser, od lat związany z Teatrem im. Baduszkowej, tym razem wziął na tapet powieść Hermana Melville’a o tym samym tytule. „Moby Dick” to opowieść o załodze statku „Pequod”, który pod wodzą kapitana Ahaba poluje na białego wieloryba – postrach wśród marynarzy, który również pozbawił nogi samego kapitana Ahaba.
Czyż nadmorska Gdynia nie wydaje się idealnym miejscem na prapremierę musicalu o białym wielorybie? To właśnie tutaj przy każdym sztormie czuje się moc żywiołu jakim jest woda, który niejednokrotnie uczył pokory nie tylko tych co na morzu, ale również na lądzie.
Reżyser Wojciech Kościelniak
Jak tylko pojawiła się informacja, iż to Wojciech Kościelniak będzie reżyserował ten tytuł, byłam przekonana, że będzie to ciekawa, oraz niejednopłaszczyznowa muzyczna historia, tak jak było to w przypadku np. „Lalki” czy „Quo vadis”. Nie myliłam się. A stało się to za sprawą jego oryginalnego pomysłu, oraz wspaniałej załogi „Pequoda”, która pływała po Nowej Scenie Teatru Muzycznego przez blisko trzy godziny.
A załoga została obsadzona w swoich rolach wprost idealnie. Każda z osób to uzdolnieni aktorsko i wokalnie aktorzy Teatru Muzycznego w Gdyni, których na przestrzeni lat widziałam na scenach w różnych kreacjach aktorskich. A jednak w „Moby Dicku” każdy z nich odsłonił swoje kolejne artystyczne oblicze.

Załoga „Pequoda”
Kapitan i Izmael
Jak już wspomniałam, załodze „Pequoda” przewodził kapitan Ahab. Charyzmatyczny, silny, a jak później się okazało też trochę (a nawet trochę bardziej) szalony człowiek. Z czasem zwykły rejs, który miał służyć zarabianiu pieniędzy przerodził się w polowanie na białego wieloryba i obsesyjną żądzę zemsty. Na jego przykładzie zostało idealnie pokazane jak pojedyncze jednostki w swym szale, w swojej żądzy zemsty, potrafią pociągnąć za sobą osoby, którym imponują. I często nie są one w stanie odwrócić się od swojego przewodnika i otrzeźwieć na czas (a na środku morza czy oceanu jest to tym bardziej trudne). Jest to motyw zarówno ponadczasowy co przerażający. A w postać kapitana Ahaba wcielił się rewelacyjny Rafał Ostrowski.
Kolejny członek załogi to Izmael, dla którego zaciągnięcie się na pokład „Pequoda” jest swego rodzaju wybawieniem od dotychczasowego życia. W tej roli możemy zobaczyć Kubę Badurkę, który jest narratorem powieści i to z nim płyniemy na pokładzie „Pequoda” w poszukiwaniu wielorybów, a w szczególności tego koloru białego. Kuba Badurka to świetny solista Teatru Muzycznego, a tutaj pokazał się z nowej strony, w wielu grupowych układach choreograficznych.
Harpunnicy
Ciężko by było polować na wieloryby bez harpunników na pokładzie. Jeden z nich – Queequeg – to syn wodza plemienia ludożerców. W tej roli Paweł Muranowski, który ponownie wykreował bardzo ciekawą, wyrazistą, kolejną po Marku Winicjuszu w „Quo vadis”, postać. Jędrzej Gierach wcielił się w postać Tasztego, harpunnika wywodzącego się z plemienia Indian, i świetnie się odnalazł w tej roli. Jego Tasztego jest tak inny od poprzednich ról, ale niezwykle prawdziwy i przekonujący! Trzeci harpunnik to pochodzący z Afryki Daggoo – w tej roli oglądamy Igora Teodorowicza, a jego wykonanie „Czarnego wieloryba” na początku II aktu wbija w teatralny fotel!
Pozostali członkwoie załogi
Jednak nie tylko harpunnicy przykuwają wzrok swoimi kreacjami aktorskimi. Na pokładzie „Pequoda” jest też Starbuck (Tomasz Gregor) – jedyny członek załogi, który w pewnym momencie przejrzał na oczy i próbował się zbuntować wobec kapitana Ahaba. Niestety, na próbie się skończyło. Krzysztof Wojciechowski jako nierozstający się z fajką (nawet mówiąc czy śpiewając) Stubb oraz Marcin Słabowski jako Flask – to oni wnoszą humor na pokład „Pequoda”, choć ten śmiech trochę przykrywa strach wobec nieobliczalności kapitana i wyprawy. Krzysztof Kowalski w „Moby Dicku” wcielił się w niejedną postać, w tym Białego Marynarza, i w każdej się odnajdywał perfekcyjnie. Jest jeszcze Pip – chłopiec pokładowy, w którego roli Wojciech Kościelniak zdecydował się obsadzić … kobietę. Ja miałam przyjemność zobaczyć na scenie Katarzynę Witkowską, ale w postać Pipa wcielają się również Sandra Brucheiser oraz Angele Villanueva Jara. Muszę przyznać, że to świetny pomysł reżysera, aby zrównoważyć tę męską energię na pokładzie. Dało to również świetny efekt wokalny.
No i wspaniała role Aleksego Perskiego. Wciela się on tutaj w kilka postaci, ale to rola Demona najbardziej zapada w pamięć. Jest tak niesamowicie mistyczna. Dla mnie to zupełnie nowe oblicze tego artysty.
A całość musicalu dopełnia Ocean, w którego wcielają się tancerze się Teatru Muzycznego – Damian Zawadzki i Taras Shaviak.

Choreografia i scenografia
„Moby Dick” oprócz dość wymagającego scenariusza (pod względem emocjonalnym, uważam bowiem, że przekazanie tych wszystkich emocji było bardzo ważne, aby było odczuwalne dla widza) jest bardzo bogaty choreograficznie. Za tę cześć odpowiada Ewelina Adamska-Porczyk. To, co zwróciło mogą uwagę to choreografie pełne emocji oraz świetne synchrony (jak się raz doświadczyło czym jest synchronizacja w tańcu – nawet na poziomie amatorskim – to nie sposób nie zwracać na to uwagi :).
Aby obejrzeć musical w Teatrze Muzycznym do tej pory swe kroki kierowałam na Dużą Scenę. Tym razem – na Nową. Byłam bardzo ciekawa odbioru „Moby Dicka” właśnie tutaj, na porównywalnie mniejszej przestrzeni. I pojawiła się magia po raz pierwszy. Scenę z obu stron okalały ogromne żebra wieloryba. Ta scenografia autorstwa Martyny Kander sprawiła, Nowa Scena zyskała zupełnie nowe oblicze (kto bywał wcześniej tu na spektaklach, ten przyzna, że różnica jest ogromna). Miało się wrażenie, że marynarze będący na pokładzie „Pequoda” ani przez chwilę nie mogą zapomnieć o białym wielorybie oraz o tym, że mogą się znaleźć właśnie w jego wnętrzu.
Kostiumy i muzyka
Jeżeli chodzi o kostiumy, to z jednej strony nie odbiegały one od rzeczywistych strojów załogi czy kapitana. Ale z drugiej, były pięknie wykonane (z 3 rzędu było je znakomicie widać) i pasowały kolorystyką i charakterem do musicalu. A to za sprawą kostiumografki Anny Adamek.
Nie można nie wspomnieć o wspaniałej muzyce, za którą odpowiedzialny jest Mariusz Obijalski. Idealnie dopełnia całą historię, a piosenka „Wystrzegaj się legendy białego kaszalota” do dziś jest odtwarzana w mojej głowie (czasem w zapętleniu). Za to chyba tak uwielbiam teatr, a musical szczególnie – że po nawet długim czasie od spektaklu, na samo wspomnienie tytułu, w głowie odtwarzają mi się poszczególne sceny oraz muzyka.
„Moby Dick” w Gdyni
Nie podejrzewałam, że opowieść o morzu (które było w moim życiu obecne od dziecka) oraz historia o białym wielorybie tak bardzo mnie poruszy. Przyznaję, że do takich opowieści, bardziej przygodowych, nie sięgałam od dziecka. A teraz niczym dziecko dałam się wciągnąć w tę opowieść i czekałam co się wydarzy. Wspaniałe uczucie 🙂
