
51 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych
Konkurs Perspektywy
Film „Postój”
Reżyser: Adam Uryniak
Scenariusz: Adam Uryniak, Artur Michalik
Trochę ponad tydzień temu zakończył się 51 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Ale często jest tak, że to święto kina to dla wielu filmów dopiero początek. Na festiwalu właśnie odbywa się ich premiera, a krytycy, widzowie i dziennikarze zaczynają mówić o kolejnych propozycjach filmowych.
Od kilku lat w czasie festiwalu nie skupiam się wyłącznie na filmach z Konkursu Głównego. Odkryłam, że często ciekawe (a nawet ciekawsze) filmy są poza nim. Taką kategorią jest m.in. Konkurs Perspektywy. To w niej do konkursu nominowany był film „Postój” w reżyserii Adama Uryniaka. Do tego, aby obejrzeć ten film w czasie festiwalu przekonał mnie krótki opis fabuły. A po seansie wiedziałam już, że to była świetna decyzja. Może „intuicja kinowa” do mnie wraca?
Film zaczyna się niepozornie. Na przydrożnej stacji benzynowej Mario (w tej roli Mikołaj Chroboczek) – organizator (najlepszy!) imprez integracyjnych, tankuje swój wysłużony samochód, wracając do domu. Spotyka tam Mirka (Michał Czernecki) – elegancko ubranego faceta, w fajnym samochodem, z synkiem na tylnym siedzeniu, który wygląda na człowieka sukcesu (o ile sukces mierzymy samochodem i elegancką koszulą). Panowie nie przypadli sobie do gustu od pierwszego spotkania, a ich losy przetną się nie raz w niedalekiej przyszłości (czytaj: w trakcie trwania filmu „Postój” nie raz). Z biegiem rozwoju akcji (przejechanych kilometrów niekoniecznie, gdyż Mario niefortunnie łapie gumę w samochodzie), poznajemy lepiej Michalika (Andrzej Kłak) – jak się okazuje lokalnego speca od wulkanizacji – oraz jego syna Damiana (Jacek Ombach). Stacja benzynowa też wraca na ekrany co jakiś czas jak bumerang, a pracujący w niej sprzedawca (Michał Chołka), to zdecydowanie facet co ma głowę do interesów (i nie waha jej się używać).

Nie będę zdradzać szczegółów fabuły, bo dlaczego miałabym odbierać przyjemność oglądania przyszłym widzom? Powiem tylko, że „Postój” to jeden dzień z życia każdego bohaterów, kiedy wszystko idzie nie tak. I dla każdego to „nie tak” jest inne. A w momencie, gdy widać jakieś światełko w tunelu, to … żarówka się przepala.
„Postój” to film zaskakujący, nieprzewidywalny, zabawny, ale też skłaniający do przemyśleń. Myślę, że będzie w mojej głowie jeszcze przez jakiś czas i różne sceny będą wracały i skłaniały to do różnych refleksji. W niesamowity sposób pokazuje jak wiele czasem zależy w życiu od przypadku. W filmie losy bohaterów przypadkowo się krzyżują się, a to prowadzi do ciągu zaskakujących wydarzeń i reakcji.
To wszystko sprawia, że „Postój” trochę przypomina mi film „Dzikie historie” Damiána Szifróna (który uważam za świetny, choć momentami nieco ekscentryczny film o ludziach i ich nieprzewidywalnych reakcjach na to, co się wydarza). „Postój”, podobnie jak film Szifróna, świetnie uzmysławia nam, że wszystko może mieć znaczenie – chwila (nie)uwagi, ton głosu wypowiedzi, brak odpowiedzi. A patrzenie na takie zachowania z perspektywy reżysera sprawia, że po wyjściu z kina nie raz zastanowimy się nad naszym zachowaniem i roli przypadku w naszym życiu. Może właśnie ten element sprawia, że film wydaje nam się tak bliski i prawdziwy? Założę się, że nie raz pomyśleliście jak by wyglądało teraz wasze życie, gdyby czasem po prostu iść chodnikiem drugą stroną ulicy, zdążyć na wcześniejszy pociąg czy uśmiechnąć się do nieznajomego w windzie.
Akcja filmu toczy się wartko, są momenty zaskoczenia, zasmucenia i zwrotów akcji. Jak w meczu piłki nożnej. No właśnie. I ten element postanowili świetnie wykorzystać scenarzyści (reżyser Adam Uryniak oraz Artur Michalik). W tle całej tej pogmatwanej historii toczy się .. mecz finałowy Mundialu w piłce nożnej. A w nim drużyny Polski i Brazylii. Ale to nie koniec. Bo ten historyczny mecz (póki co, tylko w kategorii: fantastyka) komentuje Dariusz Szpakowski. A nie trzeba być kibicem piłki nożnej, aby z przyjemnością słuchać relacji z boiska właśnie w takim stylu. Upływające minuty meczu w ciekawy sposób odliczają czas, jaki bohaterowie „Postoju” mają na podjęcie różnych decyzji. I to uczucie, gdy cały kraj żyje tym jednym meczem, podczas gdy Mario i spółka rozgrywają swoje prywatne rozgrywki.
Podsumowując: oryginalny pomysł, świetne kreacje aktorskie, zbalansowana dynamika filmu (nie ma dłużyzn, wszystko dzieje się po coś). Jak tylko wejdzie do kin (na ten moment nie znalazłam informacji kiedy to będzie) idźcie koniecznie! Polecam 🙂